نیمی از استفاده کنندگان فضاهای شهری زنان هستند و مساله احساس امنیت در فضاهای شهری از عوامل تاثیرگذار بر استفاده زنان از این فضاها است. از فضاهای شهری، که کمتر مورد توجه قرار گرفته است و امنیت آن برای زنان از اهمیت قابل توجهی برخوردار است، پل های عابر پیاده است. از این رو، هدف این پژوهش سنجش امنیت فضایی پل های عابر پیاده شهر رشت با استفاده از شاخص های کالبدی (مکانی)، کارکردی (عملکردی) و محیطی- رفتاری (ذهنی) از دیدگاه زنان استفاده کننده از این فضاها است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و جمع آوری اطلاعات به شیوه پیمایشی و با استفاده از پرسشنامه بوده است. جامعه آماری شامل زنان بالای 18 سال شهر رشت، که از پل های عابر پیاده استفاده کرده اند، بوده است که به صورت تصادفی برای هر پل عابر پیاده 30 نفر و در مجموع 270 نفر انتخاب شده اند. نتایج پژوهش نشان داده است که احساس ناامنی درک شده توسط زنان از پل های عابر پیاده شهر رشت در هر 3 شاخص بیشتر از حد متوسط است و بیشترین احساس ناامنی درک شده توسط زنان در شاخص کالبدی بوده و شاخص کارکردی کمترین نقش را در احساس ناامنی زنان داشته است. همچنین، پل عابر پیاده جانبازان به سمت میدان امام حسین(ع) دارای کمترین میانگین از لحاظ احساس ناامنی درک شده توسط زنان بوده و پل های عابرپیاده واقع در بلوار شهید بهشتی و سپس بلوار خرمشهر بیشترین ناامنی را در بین پل های عابر پیاده داشته اند. مهمترین عوامل موثر بر احساس ناامنی و ترس زنان از حضور در پل های عابر پیاده شهر رشت تاریکی پل ها در شب و نصب نبودن روشنایی کافی در پل عابر پیاده به ویژه در ساعت های 24-19 بوده است. نتایج این پژوهش ضرورت توجه به برنامه ریزی و طراحی صحیح پل های عابر پیاده و توجه به زنان به عنوان یکی از استفاده کنندگان مهم این پل ها را بیشازپیش آشکار ساخته است.

در دو دهه اخیر، رویکردهای شهر سازی و ترافیکی، روان بخشی حرکت عابر پیاده و تقویت و ایجاد فضاهای اختصاصی عابرین را مد نظر قرار داده اند. در این راستا، مسیر حرکت همراه با نقاط مبدا و مقصد سفر و محیط پیرامونی مبدا و مقصد سفر به عنوان عناصر کلیدی در حرکت عابر مورد توجه هستند. یکی از عناصر اثرگذار در آسان سازی جریان حرکت عابر پیاده، ایجاد گذرهای غیرهمسطح است. در شهرهای بزرگ کشور، در دهه اخیر، هزینه های زیادی برای نصب گذرهای هوایی و تجهیز و نگهداری آنها انجام گرفته است. اما تجارب میدانی نشانگر آن است که در اغلب موارد و در صورت امکان پذیری عبور همسطح، بخش قابل توجهی از عابران تمایل کمتری به استفاده از گذر دارند. موضوع اصلی این نوشتار، شناسایی، سنجش و تحلیل دامنه و کیفیت اثرگذاری عوامل موثر بر استفاده یا عدم استفاده از گذر است. برای این منظور، تعداد 20 پل با توزیع نسبتا متوازن در سطح کلانشهر شیراز انتخاب شده و تمایلات فردی شهروندان در استفاده از آنها از طریق مصاحبه حضوری مورد پرسش قرار گرفته است. جمع بندی نظرات عابران، بیانگر اثرگذاری دو عامل نداشتن بالابر یا پله برقی و فقدان رمپ و احساس ناامنی در کاهش تمایل به استفاده از پل است که هر دو این عوامل برای افرادی که به هر دلیلی قادر به رانندگی نیستند بسیار مهم است. نتایج حاصل از مدل سازی با روش انتخاب های گسسته فردی حاکی از آن است که عواملی از قبیل وجود مانع زیرپل، سابقه سکونت، سابقه تصادف رانندگی، همراه داشتن بار و ظاهر پل بر استفاده از گذر موثر بوده اند. این نتایج می تواند در تصمیم سازی های مدیریتی برای توسعه و تجهیز سازه های مذکور به کار گرفته شود.

پل عابر پیاده در دهه های اخیر در سامانه حمل و نقل شهرهای ایران به عنوان تسهیلات حرکتی عابرین به عنوان یک گزینه جدی مطرح و استفاده شده است. این پژوهش بر آن است تا وضعیت استفاده از پل های عابر پیاده را از دیدگاه شهروندان در منطقه 7 شهر اصفهان مطالعه نماید. این پژوهش از نوع کاربردی و بر مبنای ماهیت روش از نوع توصیفی –,موردی و تحلیلی است. در گردآوری داده ها از روش میدانی به شکل پرسشنامه و در تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آزمون تی تک نمونه ای، آزمون یک دنباله راست میانگین و یک دنباله چپ میانگین در نرم افزار spss استفاده شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد پل های عابر پیاده منطقه 7 شهر اصفهان از نظر مکان یابی و جانمایی، طراحی و منظر شهری، هندسه و کارکرد، زیبایی شناختی و تعدادی از شاخص های امنیت در وضعیت نامطلوب قرار دارند. به طور کلی از نظر کاربران، توجه به انسان محوری در ابعاد سخت افزاری و نرم افزاری پل های عابر منجر به استفاده بهینه عابرین از این تسهیلات می گردد.

زمینه و هدف: پیاده روی یکی از جنبه های اجتناب ناپذیر حمل و نقل شهری است و شهروندان برای انجام امور روزانه ناگزیر به طی نمودن بخشی از مسیر به صورت پیاده هستند. در سفرهای کوتاه انتخاب پیاده روی تا مقصد توسط کاربران، مهمترین شاخص در تجلی سلامت ترافیک شهری است. حفظ و بهبود ایمنی تردد عابرپیاده، مهمترین عامل در تشویق آنها نسبت به انتخاب پیاده روی است. روش: در این پژوهش با مطالعه و بررسی تصادفات عابرین پیاده و عوامل تأثیرگذار در آن در دو منطقه پرازدحام شهر رشت، نسبت به مدلسازی تصادفات عابرپیاده جهت شناخت و درک بهتر پارامترهای مؤثر بر ایمنی تردد عابرین، اقدام شده است. جهت مدلسازی و تعیین معادله، از تحلیل عاملی و رگرسیون لجستیک، استفاده شده است. متغیر وابسته در اینجا، شدت تصادفات عابرپیاده (جرحی و فوتی) بوده و متغیرهای مستقل نیز عوامل تاثیرگذار در تصادفات عابرین هستند. در گام نخست، متغیر های مستقل با توجه به فراوانی آنها در تصادفات (جرحی و فوتی ) بصورت عامل های (گروه های) جدید جهت کاهش متغیرها دسته بندی شده و در ادامه رابطه عام لهای جدید با متغیر وابسته در معادله ای با استفاده از رگرسیون لجستیک تعیین می شود. نتایج: نتایج نشان میدهد که سن عابرپیاده رابطه معکوسی با شدت تصادفات داشته است. بدینمعنا که با افزایش متغیر سن، تصادفات جرحی کاهش می یابد. همچنین به لحاظ زمانی بیشترین تصادفات جرحی عابرین در نیمه دوم سال و همچنین اواخر هفته رخ داده که م یتواند ناشی از بازگشایی مدارس و دانشگا هها و تردد بیشتر در این ایام باشد. پیشنهادها: بایستی توجه ویژهای به گروه های سنی آسیب پذیر، که عمدتاً جوانان و نوجوانان هستند، صورت پذیرد. همچنین به علت بازگشایی مدارس و دانشگا هها در نیمه دوم سال و تردد بیشتر دانشجویان در این دو منطقه شهر رشت و نیز شرایط جوی در ماه های پاییز و زمستان می بایست تمهیدات لازم جهت کاهش تصادفات عابر پیاده لحاظ شود. از طرفی با برگزاری کلاس های آموزشی مختص عابران، ارتقاء آگاهی عمومی از طریق رسانه های جمعی، فرهنگ سازی لازم جهت استفاده از تسهیلات تردد ایمن مثل پل عابر پیاده، عبور از گذرگاه های عابرپیاده، توجه به چراغ راهنمایی و. . . میتوان گامی مثبت در جهت کاهش تصادفات عابرین برداشت.

مقاله حاضر درصدد بررسی کیفیت پل های عابر پیاده منطقه 3 شهر تبریز می باشد. این مقاله به روش پیمایشی و از نوع توصیفی- مقطعی انجام گرفت. 144 نفر از عابرین پیاده به صورت نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه ای مشتمل بر 6 سوال از مشخصات فردی- اجتماعی و 28 سوال) با چهار هدف ویژه (از کیفیت پل های عابرپیاده بر اساس طیف لیکرت بود. جهت بررسی رابطه بین برخی از مشخصات جمعیتی و نمرات پاسخ گویان از آزمون X2 استفاده شد. همچنین امتیاز داده های به دست آمده از مطالعه به وسیله روش های آماری توصیفی، آزمون های تفاوت میانگین (One Way، ANOVA و T-test) آزمون آماری رگرسیون و محاسبه ضریب پیرسون با استفاده از نرم افزار SPSS13، مورد تجزیه و تحلیل آماری قرا رگرفت. بررسی جمع امتیازات مربوط به اهداف ویژه نشان داد که در منطقه 3 شهرداری، بیشترین درصد (59) پل های عابر پیاده با داشتن 47 الی 91 امتیاز، دارای کیفیت نیمه مطلوب و کمترین درصد (1.4) با داشتن 1 الی 46 امتیاز از وضعیت نامطلوب برخوردار بوده اند. 24.3 درصد از افرادبا داشتن 92 الی 140 امتیاز در سطح مطلوب بوده اند. تفاوت میانگین نمرات افراد نمونه بر اساس نتایج آزمون فریدمن معنی دار بود. نتایج آزمون کای دو (X2) نشان داد که بین متغیر گروه های سنی، وضعیت تاهل، جنس، میزان تحصیلات، نوع اشتغال، میزان درآمد و کیفیت پل های عابرپیاده در منطقه 3 شهرداری تبریز در بین افراد نمونه، اختلاف معنی داری وجود دارد (P<0.01) بنابراین به منظور استفاده بهینه از امکانات و منابع ترافیکی و شهری چاره ای جز به کارگیری روش های تشویقی و هدایتی و نیز ارتقاء کیفیت پل های عابرین پیاده نیست.

پیاده روی قدیمی ترین شیوه حمل ونقل است که همچنان در زندگی روزمره بشر نقش پررنگی دارد و با گسترش استفاده از وسایل نقلیه موتوری، بحث ایمنی عابرپیاده در جایگاه ویژه ای قرار گرفته است. عوامل گوناگونی در ایمنی عابرپیاده دخیل هستند که یکی از مهم ترین آن ها، ویژگی ها و رفتارهای عابرپیاده است. جهت بررسی تأثیر عوامل مختلف نیاز به داده های مرتبط و معتبر بوده و از آن جا که در بانک داده تصادفات، متغیرهای مربوط به داده های رفتاری مانند شرایط روحی عابرپیاده یافت نمی شود، در این مقاله از وقایع نزدیک به تصادف به جای تصادفات استفاده شده است. در این راستا، یک پرسشنامه تهیه و اطلاعاتی از جنبه های مختلف مرتبط با 378 عابرپیاده همراه با تعداد وقایع نزدیک به تصادف آن ها برداشت شد. در ادامه تأثیر عوامل مختلف بر ایمنی عابرین پیاده بررسی گردید. در این راستا،  اثر خصوصیات مختلف افراد (شامل سن، تحصیلات، درآمد، میزان تجربه رانندگی)، سلامت روان، تجربه پیاده­روی، سوابق تخلفات و احساس ایمنی هنگام پیاده­روی بر ایمنی عابرین پیاده با در نظر گرفتن وقایع نزدیک به تصادف و به کارگیری روش مدل سازی معادلات ساختاری و نرم­افزار SmartPLS بررسی شده است. نتایج مدل سازی نشان داد که سوابق تخلفات عابرپیاده با ضریب معناداری 809/3 بیشترین تأثیر و خصوصیات عابرپیاده شامل سن، تحصیلات، متوسط درآمد ماهیانه و تجربه رانندگی با ضریب معناداری 127/2 کمترین تأثیر را بر روی ایمنی عابرپیاده دارند. همچنین سلامت روان با ضریب معناداری 515/2، تجربه پیاده روی با ضریب معناداری 446/2 و احساس ایمنی عابرپیاده هنگام پیاده روی با ضریب معناداری 308/2 بر روی ایمنی عابرپیاده تأثیرگذار بودند.

پل های متحرک برای تردد عابرپیاده و یا حمل و نقل جاده ای یا آبی مورد استفاده قرار می گیرند و می توانند به صورت موقت یک نوع از عملکرد خود را متوقف کرده و از موقعیت خود خارج شوند. در این پژوهش پس از معرفی این پل ها، انواع مکانیزم های حرکتی در آن ها مورد بررسی قرار گرفته است؛ ایجاد حرکت در پل های متحرک از طریق شش گروه مکانیزم های ریلی، باسکولی، عمودی، چرخشی، نوسانی و تاشونده انجام می شود. نتایج ارزیابی 50 نمونه ساخته شده در جهان نشان می دهد که در بین این مکانیزم ها، حرکت باسکولی رایج ترین مکانیزم بوده و حرکت های ریلی به دلیل سبکی سازه، بزرگترین دهانه را پوشش می دهد؛ در برخی از مکانیزم ها مانند مکانیزم چرخشی و باسکولی به کمک طراحی به صورت دو پل مجزا با تکیه گاه کناری امکان پوشش دهانه های بزرگتر فراهم شده است؛ بیش از 90 درصد پل های ساخته شده از جنس فولاد بوده و عموما سیستم نگهدارنده ی عرشه ی آن ها ازخرپا و یا تیر ورق طراحی شده است؛ امروزه با پیشرفت تکنولوژی بسیاری از این پل ها جنبه ی نمایشی پیدا کرده و به نمادی برای کشورها تبدیل شده اند.

پل، همچنان­که از نامش برمی­ آید می­ تواند پیونددهنده ­ای میان ادبیات داستانی دو سرزمین و رسیدن به تفکری جهان­ وطنی باشد. یک­سوی آن، داستانی کوتاه از کافکا و سوی دیگر، نخستین داستان فلسفی بلند از نویسندۀ ایرانی، قدسی حسینی؛ زنی که همزمان با سفر حقیقی از آلمان به کانادا برای ملاقات خواهر محتضرش در بیمارستان، سفری معنوی را آغاز می­ک ند و همگام با عبور از پل به مدد روایت تو­در­توی خویش و گفتگومندی باختینی در یک فضای سوررئالیستی و معناگرا می­ کوشد تا ناامیدی فروپاشانۀ پل وجودی کافکا را با یافتن خود، در دیگری بزرگ لکانی، دگرگون سازد. در هر دو داستان، امر نمادین و امرشخصی با کارکرد زبانی همدلی و زیبایی­ شناختی به هم گره خورده ­­اند و ­همزمان در متن حضور دارند. این پژوهش با رویکردی نشانه­ شناسی به شیوۀ تحلیلی توصیفی به بررسی دو داستان هم­نام پرداخته است و پژوهشی نوین در میان پژوهش­ های آثار کافکا، محسوب می ­شود که نشان می­ دهد همبستگی چشمگیری میان اجزای کلام، در انتقال پیامی واحد در پل کافکا وجود دارد؛ به صورتی­ که جنبه­ هایی از اگزیستانسیالیسم در آن برجسته شده، حال آنکه تنوع نمادها و ارجاعات بینامتنی گسترده در پل حسینی بر تعداد پیام ­های متن افزوده است. پیام­هایی معنوی و اخلاق­گرا که احتمالاً متأثر از خاستگاه شرقی نویسنده بوده­اند. لحن لطیف و روند آهستۀ پل حسینی نیز در قیاس با زمختی لحن و ضرباهنگ کوبنده و پر تنش پل کافکا می­ تواند متاثر از جنسیت راویان باشد. اگرچه پل در اثر کافکا از ابژه به سوژه مبدل شده و در اثر حسینی به صورت معبر باقی مانده است؛ اما عناصر دیگری در روایت حسینی وجود دارد که نشانۀ درهم آمیختگی ابژه و سوژه است. این­ درهم­تنیدگی دو عامل گفتمانی که نمایانگر خودِ نهفتۀ سوژه در امن­گاه ابژه است، می­ تواند مهمترین وجه اشتراک دو روایت متفاوت از پل باشد.

پویایی حیات جمعی در پل های خواجو و الله وردی خان که از ابتدای شکل گیری تا به امروز برقرار می باشد، وابسته به تحول کارکردی پل در عصر صفویه و الحاق عملکرد تجمعی و تفرجی به نقش ارتباطی و گذر آن ها است. هدف از این پژوهش مطالعه و بررسی عوامل اثرگذار بر پیدایی پل به مثابه ی فضای جمعی در ساختار شهری اصفهان عصر صفوی می باشد. در همین راستا با روش تفسیری-تاریخی به واکاوی زمینه های سیاسی و اجتماعی اصفهان عصر صفوی پرداخته تا از این طریق ریشه های اثرگذار بر شکل گیری پل به مثابه فضای جمعی را مستخرج نماید. حاصل این بررسی به تأثیر عواملی نظیر: گسترش شبکه راه ها، انتقال پایتخت صفوی به اصفهان، رونق فعالیت ها و فضاهای جمعی در عصر صفویه اشاره دارد. در این میان نقش حکومت صفوی به عنوان بازیگر اصلی تحولات رخ داده در بخش های مختلف، اهمیت دوچندان یافته است. نگرش حکومتی در عصر صفویه به مسئله شهر، حیات جمعی، فضاهای عمومی و پل را می توان علت اصلی این دگردیسی در ساختار کارکردی پل های شهری محسوب نمود.